Flauta trwała już od kilku godzin. Było po południu, siedziałem sobie, słoneczko grzało, ptaszki czasem mnie odwiedzały. Rozłożyłem wędkę, zarzuciłem, nic nie złowiłem bo to normalne, ale nie o to chodziło. Tak sobie po prostu zarzuciłem wędkę, znaczy nie wędkę, bo wędka została na pokładzie, tylko przynętę na tej wędce. I tak sobie siedziałem, siedziałem, siedziałem... Aż tu nagle patrzę; dookoła mnie morze zabulgotało. Myślę:

    - Co się dzieje? Cholera jasna! Co to za czort?

    Patrzę a tu nagle wynurza się peryskop. Myślę:

    - Kurde, ki diabeł wodę mąci?

    Po czym po chwili, niedaleko jachtu (niemal ręką mogłem dotknąć) wynurzyła się łódź podwodna.

    - Ja cię przepraszam, co się tu dzieje? W ogóle o co chodzi?

    Widzę na łodzi dwie klapy się otworzyły, wyszli ważni ludzie- panowie oficerowie i zwracają się do mnie! Ja mówię, że słucham?! Że co?! Oni mnie pytają na jakiej pozycji teraz się znajdują bo oni nie wiedzą.

    - Jak to nie wiedzą? - myślę sobie - pogięło ich czy jak? Dwudziesty pierwszy wiek, łódź podwodna, a oni nie wiedzą? Jeszcze raz, jeszcze raz, jeszcze raz!! Pomału, pomału, pomału...

    Mówię:

    - Łódź podwodna, wybajerzona po zęby, nawigacja, łączność, cuda, wianki na kiju, a ja na moim jachciku drobnym i wy mnie pytacie jakie jest położenie? Ludzie, ludzie no co wy?

    A oni do mnie, że sytuacja jest taka, że wysiadło im wszystko z wyjątkiem napędu, nie mają ani pół grama elektroniki na łodzi, nie mają jak się połączyć, ani nie mają jak sprawdzić pozycji, proszą mnie abym podał im pozycję i oni doczłapią się do jakiegoś portu! Ja mówię:

    - Chłopaki, jak to, Dwudziesty pierwszy wiek, łódź podwodna...

    A oni mówią , że nie będą mi tłumaczyć jak to ktoś czegoś zapomniał, jak ktoś czegoś nie dopatrzył i tak dalej. Owszem mogliby kogoś powiadomić jakimś tam zapasowymi środkami łączności, ale wtedy to tak im tyłki złoją, że łeb odpada. A tego nie chcą, więc wolą po cichutku wrócić, w porcie te wszystkie braki ponadrabiać i, że nic się nie stało. Dlatego proszą mnie o pomoc, żebym powiedział gdzie jestem i tyle!

    No to powiedziałem im gdzie są, i na jakiej pozycji. A zaraz potem, że jak tak, to ja wyjmuję aparat i robimy zdjęcie, bo trzeba uwiecznić to spotkanie, a poza tym bez zdjęcia, to przecież, kurde, nikt mi nie uwierzy, że takie cudo mi się zdarzyło. Na Bałtyku w dodatku, gdzieś między Polską a Gotlandią, no przecież nikt mi w to nie uwierzy. Dawaj robimy tu zdjęcia natychmiast. A oni na to Ha! Ha! Ha! Pomału, pomału, pomału. Żadnych zdjęć. Właśnie o to chodzi żeby Ci nikt nie uwierzył. A najlepiej żebyś tego w ogóle nie opowiadał. Lepiej żeby zostało to tylko między nami.

    - Nie no, takie bliskie spotkanie z łodzią podwodną i ja mam tego nie opowiadać?! No ludeczkowie moi mili! To już sam fakt spotkania chciałoby się ludziom opowiedzieć, już schodzę po aparat...

    - Ani się waż!!!

    Aż mnie zmroziło, bo głos był bardzo stanowczy i nie miał już w sobie ani odrobiny przyjaźni. Stanąłem w pół kroku i powiedziałem:

    - OK. w porządku, nie ma sprawy, nic się nie wydarzyło.

    Po czym koleś dodał:

    - I tak ma pozostać Nic się nie wydarzyło. Ani nas ani tego spotkania tutaj w ogóle nie było.

    Zwrócił się do swojego jakiegoś pomocnika czy podoficera. Tamten wyjął lornetkę i zaczął przez nią ślepić, a do mnie rzekł :

    - Masz siedzieć cicho zamknąć oczy i nie otwierać ich dopóki nie znikniemy, bo nie chciał bym ...

    Nie dokończył. Nie musiał, nie zabrzmiało to jak zaproszenie do tańca. Rad, nie rad usiadłem i zamknąłem oczy, ale myślę nie wytrzymam. Usłyszałem jak zabulgotało. Natychmiast otworzyłem oczy. A tu ... CISZA!

    Morze puste jak było przedtem, ani falki, ani podmuchu, ani bąbelka. Gdzie ta łódź się podziała tak nagle? Popatrzyłem na kokpit. Siedział w nim mały ptaszek i przyglądał mi się badawczo Uśmiechnąłem się do siebie. Oficer miał rację, ich faktycznie nigdy tu nie było. Jedynie flauta trwała nadal.

Zamydlacz, Malaga, styczeń 2008 r.